¤♦ ℓas ιsℓas CιeS

    Este paraíso das Islas Cíes, situadas na entrada da Ría de
Vigo, está formado polas illas de Monteagudo, Faro e San
Martiño, foi declarado Parque Natural en 1980, co obxectivo de
preservar, conservar e rexenerar este espazo natural, promovendo o seu
coñecemento e posibilitando un uso público compatible coa conservación
da natureza. Perfectamente coidadas están comunicadas por un barco que sae todos os días en verán dende os portos de Vigo, Cangas e Moaña.
Orixinadas por movementos tectónicos no cuaternario, a configuración das
illas ten dúas partes ben diferenciadas. A oriental do interior da ría é unha costa suave con grandes areais e bosques, mentres que a parte occidental é unha sucesión de acantilados e covas formadas pola acción do mar, onde miles de parellas de aves teñen o seu hábitat, sendo consideradas as illas zona ZEPA, Zona Especial de Protección de Aves.
Os primeiros asentamentos no castro situado na illa de Monte Faro foron
na Idade de Bronce (500 a.c.).
As Islas Cíes aparecen en varios escritos romanos de Plinio,
créndose que estivo Xullo César no 58 a.c. na súa loita cos
herminios, habitantes do norte de Portugal que na súa retirada
recalaron nas illas, sendo sometidos polos romanos debido a que non
aguantaron o illamento.
Como toda a costa galega, durante a Idade Media sufriu os ataques dos
piratas normandos. No S XI tense constancia da aparición dos primeiros mosteiros da orde benedictina.
Coa construción do Mosteiro de Santo Estevo Estevo na Illa do Faro e do de San Martiño, as illas vólvense poboar ata a chegada novamente dos piratas, entre eles, o famoso Drake que recalou na illa e asolou grande parte da Ría de Vigo.
A partir de 1700 e debido a estas contínuas incursiones piratas e as posteriores francesas e inglesas, a illa queda baleira.
A principios do S XIX, familias procedentes do Morrazo instálanse
comezando unha época de prosperidade vivindo da pesca e gandaría. Nesa época había na illa un cuaretl de carabineiros e dúas fábricas de salazón.
En 1840 as Illas son anexionadas ao Concello de Vigo. Pero estas condicións de illamento son moi duras e a xente abandona a illa progresivamente ata 1970 na que queda baleira.
Na actualidade, só unha persoa segue alí, ademais do garda.
Precisamente, a partir de 1970, comeza o seu auxe turístico. Dende os
                                                            primeiros
                                                            hippys de
                                                            aquela época
                                                            foron moitos
                                                            os
                                                            visitantes
                                                            que
                                                            escolleron
                                                            estas illas
                                                            para gozar
                                                            dunhas
                                                            vacacións en
                                                            plena
                                                            integración
                                                            coa
                                                            natureza.
Sen dúbida, un dos lugares máis bonitos de Galicia. En 1980 son declaradas Parque Natural e dende 1984 son propiedade da Xunta de Galicia, permitíndose un máximo de visitas diarias de 2.200 persoas.