☆Emвaℓse de zaмaηs ★

unhas preciosas vistas :


-Donde podredes disfrutar dunha grata tranquilidade e un ambiente acoxedor.




- encontrareis un corto sendero donde atoparedes uns antigos castros moi fermosos.




El embalse toma su nombre de la parroquia y del rio en el que está emplazado, el Zamans, que es un afluente del rio Miñor. Está catalogado como zona de protección para las aves y como forma un espacio natural y al mismo tiempo una laguna artificial es por que relato este rincón que considero de interés y, más al saber que este embalse abastace de agua a una buena parte de la ciudad olivica.

Hasta el año 1977 fue el único punto de abastecimiento de agua potable a la urbe. En esa década una presa más grande formada por el embalse de Eiras completó el abastecimiento a la ciudad y alrededores, asi como otras zonas de la comarca en la provincia de Pontevedra.

El embalse de Zamanes está formado por una presa de unos 29 metros de altura, con capacidad para 2 Hectómtros cúbicos y forma un maravilloso paraje natural como muestran las fotografias que hice no hace mucho tiempo y que espero os gusten.

Eℓ moηтe deℓ CaSтro

Si Vigo se define por la inclinación de sus calles hacia el mar, el monte de O Castro (149 m) es uno de esos puntos elevados desde el que prendernos de la ría con la mirada. Una lección de historia y paisaje colgada de la falda verde del corazón de la ciudad.
Aunque existen accesos rodados, el principal ascenso a pie parte de la Praza do Rei junto al edificio consistorial, en donde hasta los años 70 se conservó el castillo de San Sebastián del que en la actualidad sólo son visibles fragmentos de la muralla. Una larga escalinata con descansos y miradores propician un ascenso sin prisas. Lo más reconocido es el monumento de las Anclas dedicado a la memoria de los galeones hundidos en el año 1702 en la batalla de Rande. Cinco cañones recuperados de buques naufragados completan la ornamentación de la fuente.
Si escogemos la vertiente oeste, daremos con el castro que da nombre al recinto. El poblado prehistórico sorprende por la proximidad con las casas y a la vez amparado del bullicioso Vigo moderno. Se halla parcialmente excavado con predominio de las edificaciones circulares. Esta parte del parque está ocupada por un amplio pinar.
Sin duda, la cima del monte presidida por la fortaleza que se conserva íntegra es uno de los puntos de mayor interés para el visitante. En su perímetro se encuentran múltiples elementos de la antigua construcción defensiva en un espacio ajardinado y dotado de una fuente central. La panorámica sobre la bahía, a vista de pájaro del puerto y los barcos nos ayudan a entender la importancia portuaria histórica y actual de Vigo, sobre todo en el sector pesquero a nivel mundial.
Hasta este entorno podemos seguir la senda botánica de las frondosas del parque del Castro que señaliza un recorrido por más de treinta especies diferentes. Se extiende principalmente por el lado meridional y el Paseo Rosalía de Castro, que rodea el centro del parque y comunica varios establecimientos hosteleros.
En la vertiente oriental o Paseo de los Cedros encontraremos la zona de recreo infantil denominada parque Charlie Rivel así como otros elementos camuflados en el entorno como el depósito de agua.

¤♦ ℓas ιsℓas CιeS

    Este paraíso das Islas Cíes, situadas na entrada da Ría de
Vigo, está formado polas illas de Monteagudo, Faro e San
Martiño, foi declarado Parque Natural en 1980, co obxectivo de
preservar, conservar e rexenerar este espazo natural, promovendo o seu
coñecemento e posibilitando un uso público compatible coa conservación
da natureza. Perfectamente coidadas están comunicadas por un barco que sae todos os días en verán dende os portos de Vigo, Cangas e Moaña.
Orixinadas por movementos tectónicos no cuaternario, a configuración das
illas ten dúas partes ben diferenciadas. A oriental do interior da ría é unha costa suave con grandes areais e bosques, mentres que a parte occidental é unha sucesión de acantilados e covas formadas pola acción do mar, onde miles de parellas de aves teñen o seu hábitat, sendo consideradas as illas zona ZEPA, Zona Especial de Protección de Aves.
Os primeiros asentamentos no castro situado na illa de Monte Faro foron
na Idade de Bronce (500 a.c.).
As Islas Cíes aparecen en varios escritos romanos de Plinio,
créndose que estivo Xullo César no 58 a.c. na súa loita cos
herminios, habitantes do norte de Portugal que na súa retirada
recalaron nas illas, sendo sometidos polos romanos debido a que non
aguantaron o illamento.
Como toda a costa galega, durante a Idade Media sufriu os ataques dos
piratas normandos. No S XI tense constancia da aparición dos primeiros mosteiros da orde benedictina.
Coa construción do Mosteiro de Santo Estevo Estevo na Illa do Faro e do de San Martiño, as illas vólvense poboar ata a chegada novamente dos piratas, entre eles, o famoso Drake que recalou na illa e asolou grande parte da Ría de Vigo.
A partir de 1700 e debido a estas contínuas incursiones piratas e as posteriores francesas e inglesas, a illa queda baleira.
A principios do S XIX, familias procedentes do Morrazo instálanse
comezando unha época de prosperidade vivindo da pesca e gandaría. Nesa época había na illa un cuaretl de carabineiros e dúas fábricas de salazón.
En 1840 as Illas son anexionadas ao Concello de Vigo. Pero estas condicións de illamento son moi duras e a xente abandona a illa progresivamente ata 1970 na que queda baleira.
Na actualidade, só unha persoa segue alí, ademais do garda.
Precisamente, a partir de 1970, comeza o seu auxe turístico. Dende os
                                                            primeiros
                                                            hippys de
                                                            aquela época
                                                            foron moitos
                                                            os
                                                            visitantes
                                                            que
                                                            escolleron
                                                            estas illas
                                                            para gozar
                                                            dunhas
                                                            vacacións en
                                                            plena
                                                            integración
                                                            coa
                                                            natureza.
Sen dúbida, un dos lugares máis bonitos de Galicia. En 1980 son declaradas Parque Natural e dende 1984 son propiedade da Xunta de Galicia, permitíndose un máximo de visitas diarias de 2.200 persoas.

eℓ PaRQue De cAsтReℓos ♦

Supoño que a todos gústanos dar un longo paseo sen a angustia dos coches
e da xente que se cruza no teu camiño constantemente ou sen ter que
cruzar rúas, en fin un paseo na cidade pero sen as angustias da cidade,
pois ben, en esta marabillosa cidade que é Vigo hai un parque onde
podes facelo e ao mesmo tempo gozar da natureza, estoume a referir ao
parque de Quiñóns de León, coñecido popularmente como o Parque de
Castrelos, é unha marabilla, alí podes pasar unha tarde paseando
polos seus xardíns, sentado nun banco preto do estanque vendo
evolucionar aos parrulos e cisnes ou simplemente vendo a fonte que se é
de noite é todo un espectáculo de luz e cor, podedes facer footing, ou
simplemente podedes admiralo.


Supoño que cada rúa, cada monumento e todas ou case todas as cousas teñen
a súa historia, pois este enorme parque, que ten sobre unhas 20
hectáreas, como case todas as cousas, tamén ten a súa historia:


Tanto o terreo como o pazo pertencían a dona María de los Milagros
Elduayen e Martínez,casada con don Fernando Quiñones de
León, marqués de Alcedo, pero esta morre moi nova e hérdaa o seu
fillo Fernando Quiñones de León e Elduayen, o cal morre en
1918 sen descendencia e deixa como herdeiro das súas posesións ao seu
pai e o usufruto á súa esposa dona Mariana de Wythe.


O terreo foi doado ao pobo de Vigo por don Fernando Quiñones de
León, en decembro do 1925, pero non se fai efectiva ata dez anos
despois, cando se paga o usufruto a dona Mariana de Withe, usufruto
que se fixa en 125.000 pts., Don Fernando quere que se cumpran unha
serie de condicións: que o terreo se denomine Parque de Quiñóns de León, que non saia nunca do concello de Vigo e que se destine a museo de arte e parque público.


Estas condicións cúmprense, hoxe ten o nome de "Parque Municipal de
Quiñóns de León" e aínda que se atopa algo afastado do centro de
Vigo, non hai ningún problema, xa que se non se quere ir andando
ata alí, hai autobuses urbanos que pasan continuamente por ese sitio e a
verdade é que tampouco está tan lonxe; o terreo é un parque público e o pazo é un museo de arte galego, no que se pode ver unha importante colección de pintura galega, con obras de Castelao, Manuel Colmeiro e Carlos Maside entre outros;
este museo inaugurouse en 1937 e na actualidade pódese ver nel arte, arqueoloxía e historia de Vigo, creo que os luns está pechado e que a entrada é gratuíta.


Ten tamén un grande auditorio no que se pode gozar de moitos dos
concertos que hai na cidade. En resumidas contas, creo que se ides por Vigo non perderiades nada con visitar este parque aínda que hai outras moitas cousas que nos ofrece a cidade e claro está depende do tempo que teñades.